Google+ Followers

Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2013

Τα αντίποινα στη Κύπρο και η ανάγκη για Ενωμένη -στη πράξη-Ευρώπη



Η απόλυτη γερμανική αλήθεια για την Ευρώπη, φτάνει στο τέλος της. Οι εκλογές στην Ιταλία αποτέλεσαν τον καλύτερο προάγγελο αυτής της παραδοχής. Ανεξαρτήτως της ιδεολογικής ταυτότητας των δυνάμεών που αναδείχθηκαν, το μήνυμα στο Βερολίνο και προς πάσα άλλη κατεύθυνση ήταν σαφές. Όχι άλλη παρέμβαση στα εσωτερικά !!! Τον λόγο τον έχουν οι άνθρωποι και όχι οι αγορές / Μερκελιστές και γενικά ο ξένος παράγοντας. 


 Οι Γερμανοί έχουν κατανοήσει πολύ καλά πως με την πολιτική της η Μερκελ, μετέτρεψε τον Ευρωπαϊκό Νότο,  σε ένα απέραντο καμίνι και την ευρωζώνη σε ένα σύστημα όπου η γερμανική οικονομία θα εξυπηρετείται από τα ελλείμματα των άλλων χωρών.. Ελλείμματα που θα δημιουργούνται από την συρρίκνωση των ΑΕΠ των κρατών και τις μαύρες τρύπες που θα δημιουργούνται από δυσβάσταχτες γερμανικές προμήθειες. Έχουν όμως και επίγνωση πως μπορεί αυτή η πολιτική να οδήγησε τη δημοτικότητα της  Μερκελ, στα υψηλότερα ποσοστά στο εσωτερικό, στην υπόλοιπη Ευρώπη όμως ενέπνευσε κύμα αντιγερμανισμού που είχαμε να δούμε από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο .  


Η Μερκελ στο κίνδυνο καταστροφής του σύγχρονου ευρωπαϊκού οικοδομήματος, -που έχει δημιουργήσει -, βλέποντας τις υποτακτικές της κυβερνήσεις να αδυνατούν να εφαρμόσουν τα προγράμματα που τους επιβάλλονται και να οδηγούνται δια της δημοκρατικής οδού στο περιθώριο, αλλάζει στρατηγική περνώντας σε μια λογική αντιποίνων ( που όλως τυχαίως παραπέμπει στο τρίτο ραιχ). Βρίσκουμε τον αντάρτη της ευρωζώνης (πχ. Κύπρος), αυτόν που τόλμησε να πει Όχι στην πρόταση μας. Επιστρατεύουμε την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και απειλούμε με διακοπή χρηματοδότησης. Στο εσωτερικό κινητοποιείται ο καλύτερος πρεσβευτής της γερμανικής πολιτικής,  ο Τύπος (στην συντριπτική του πλειοψηφία ελεγχόμενος). Πλέον όντας απομονωμένο το πολιτικό σύστημα της χώρας αλλα και το τραπεζικό, μέσω των διαπραγματεύσεων και κατόπιν εκβιασμών και διλημμάτων, αναγκάζεται να υπογράψει και να υπακούσει σε οποιαδήποτε απόφαση του επιβληθεί . 


Με αυτό το τρόπο η κα.Μερκελ καταφέρνει όχι μόνο να κάμψει μια εστία αντίστασης, αλλά και να την δώσει βορά στα υπόλοιπα δορυφόρα κράτη,  για να λειτουργήσει η περίπτωση της ως παραδειγματισμός. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη παρατηρητικότητα για να προσέξουμε με πόση χαρά, υποδέχθηκαν οι εγχώριοι κοινωνοί του γερμανικού προγράμματος,στην Ελλάδα  την απόφαση για την Κύπρο. Τα κροκοδείλια δάκρυα που συνοδεύουν τις παρηγορητικού τύπου άνευ ουσίας δηλώσεις τους, το λιγότερο εξοργιστικά μπορούν να χαρακτηριστούν. Εφαρμόζοντας λοιπόν,  την παλιά "καλή" συνταγή , πετυχαίνει να συντηρήσει μέσω σιδηράς πειθαρχίας και σκληρών  αντιποίνων τις πολιτικές κτήσεις της.  Με αυτό το τρόπο δίνει τη δυνατότητα να προωθεί και να εγκαθιδρύει τις γερμανικές πολυεθνικές επιχειρήσεις στα σύγχρονα κράτη-αποικίες . 


Οι λαοί του νότου,  πλέον εχουμε μετατραπεί σε ευρωπαίους τρίτης κατηγορίας.  Ένα είδος αυτόχθωνων που πότε με χάντρες και καθρεφτάκια και πότε με την χρήση ιππικού, αναγκαζόμαστε να εγκαταλείψουμε την γη μας, η να γίνουμε εργάτες στα ορυχεία του βορρά. Το μεγάλο στοίχημα λοιπόν, και το διακύβευμα στις εκλογές και μπροστά σε κάθε μεγάλη απόφαση,  είναι ένα. Τι μέλλον θέλουμε; .. Αυτό κερδίζεται μέσω καλύτερης και αποτελεσματικότερης δημοκρατίας αλλά και με συνεχείς διεκδικήσεις στα πλαίσια μιας συνεχούς διαπραγμάτευσης για το τι Ευρώπη θέλουμε. Κάποτε μάθαμε ότι η ευρωπαϊκή ενοποίηση ολοκλήρωσε θεσμικά και ουσιαστικά τη Δημοκρατία στις χώρες μέλη. Τώρα οι ανάγκες απαιτούν από τις δημοκρατίες να αναγεννήσουν το όραμα των λαών για μια Ενωμένη στην πράξη Ευρώπη, της δημοκρατίας, της αλληλεγγύης και της ειρήνης.      

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου