Google+ Followers

Τρίτη, 26 Μαρτίου 2013

Η Κύπρος ,το Όχι και μαθήματα Δημοκρατίας σε μια φλεγόμενη Ευρώπη ...




Ξαφνιαστήκατε πολύ ε; που ξαφνικά η απόλυτη αλήθεια του φανατικού προτεσταντισμού της Γερμανίας , αμφισβητήθηκε.. που ένα κράτος λίγων εκατομμυρίων , είπε το δικό του ΟΧΙ , το ΌΧΙ που έχουμε να φωνάξουμε εβδομήντα χρόνια τώρα .. δεν είναι «αριστεροδεξιοί λαϊκισμοί» , ούτε θέλουν ξαφνικά να αυτοκτονήσουν ..αντιθέτως. . το όχι ήταν επιβεβλημένο . Ακόμα και το άκουσμα φορολόγησης των τραπεζικών καταθέσεων , ήταν αρκετό για να πληγεί ανεπανόρθωτα η αξιοπιστία του Κυπριακού τραπεζικού συστήματος. . Αυτό που δείχνει να μην έχει κατανοήσει η Γερμανία , είναι πως η ζημιά και η εξόντωση που πάει να επιβάλει στον Ευρωπαϊκό νότο, θα της γυρίσει «μπούμερανγκ» και στο τέλος θα πληγεί η ίδια η Γερμανική οικονομία. Ή Κύπρος αποτέλεσε το τελευταίο προπύργιο , του Νότου. Υπήρξε μια ισχυρή οικονομία – κυρίως λόγο του τραπεζικού της συστήματος - εμπορικό σταυροδρόμι της ανατολικής λεκάνης της μεσογείου, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια λόγω των κοιτασμάτων το διπλωματικό της κύρος είχε αναβαθμιστεί σημαντικά .

Υφίσταται η αντίληψη , ότι χωρίς εθνικό νόμισμα , η οικονομική πολιτική σου δεν μπορεί να είναι απολύτως ανεξάρτητη. Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, των « ανοιχτών» αγορών, και της ελεύθερης διακίνησης προϊόντων, εκ των πραγμάτων στην άσκηση οικονομικής πολιτικής οφείλει κανείς να συνυπολογίζει διάφορες παραμέτρους προκειμένου να μπορεί να επιτύχει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα για την οικονομία του και τις επιχειρήσεις . Όμως εάν η ίδια η εποχή , δεν αφήνει περιθώρια , ιδίως για χώρες αναπτυσσόμενες στην άσκηση ανεξάρτητης οικονομικής πολιτικής , πόσο μάλλον να μπορέσει το τραπεζικό σύστημα , όταν εξαρτάται κατά μείζονα ρόλο , στην εισροή ξένου συναλλάγματος ( ρώσικα κεφάλαια, offshore κτλ ). Μία τέτοια οικονομία θα αποτελούσε τον γίγαντα με τα «πήλινα» πόδια, ή ακόμα χειρότερα ξένα πόδια . Εδώ θα μπορούσαμε να θυμηθούμε το γνωστό ρητό ..το χρήμα δεν έχει πατρίδα..

Σε αυτά τα σύγχρονα δεδομένα, όπου πλέον η πολιτική καθορίζεται από την οικονομία, όπου τον ρόλο της εκκλησίας του Δήμου έχουν λάβει τα διάφορα think tanks, και το αμαρτωλό τρίγωνο , μέσα ενημέρωσης, τράπεζες, πολιτικοί δεσπόζουν στις ζωές των πολιτών, επηρεάζοντας , διαμορφώνοντας , αλλοιώνοντας συνειδήσεις , αποτελεί επιτακτική ανάγκη η αναγέννηση της δημοκρατίας αυτή τη φορά από τα κάτω. Πολλοί θα απορήσετε, πώς συνδέεται η ανάγκη για δημοκρατία στις μέρες μας , με το Όχι της Κύπρου, και την οικονομική πολιτική των κρατών στην εποχή μας. Υπάρχει ταύτιση αυτών των θεμάτων ή όχι ;

Η απάντηση έρχεται από τις καθημερινές ανάγκες της κοινωνίας , και επιβεβαιώνει την ανάγκη των λαών , για ελευθερία, δημοκρατία , ισονομία και δικαιοσύνη. Ένα από τα πρώτα θύματα, στα κράτη που ξέσπασε η κρίση, ήταν η δημοκρατία. Η κρίση διέλυσε την δημοκρατία; , θα αναρωτηθεί κανείς.. η κρίση δεν διέλυσε τις δημοκρατίες, απλά τις αποτελείωσε .. Η θωράκιση έπρεπε να είχε γίνει από τις ίδιες τις κυβερνήσεις που είχαν αναλάβει για χρόνια τη διακυβέρνηση των κρατών. Όμως όλοι εστίασαν στην οικονομία , παρακάμπτοντας διαδικασίες θεμελιώδεις που απέρρεαν από τα Συντάγματα, και ήταν ιερές και απαραβίαστες για χρόνια. Εάν λοιπόν υποθέσουμε ότι η λειτουργία του κράτους χαρακτηρίζεται από το δίκαιο , το οποίο κατοχυρώνεται στο σύνταγμα , τον θεμελιώδη καταστατικό χάρτη της δημοκρατίας ,  τότε το πρώτο έλλειμμα που υπήρξε και δεν συγκίνησε καμία Ευρωπαϊκή Ένωση , κανέναν διεθνή οργανισμό , κανένα χρηματοπιστωτικό σύστημα και προπάντων καμία εθνική κυβέρνηση για να αντιμετωπιστεί , ήταν το έλλειμμα δημοκρατίας.

Σε ένα κράτος λοιπόν , όπου η δημοκρατία νοσεί , ο Τύπος που ασκεί επιρροή , ελέγχεται από διεθνή και εγχώρια οικονομικά κέντρα, και η δικαιοσύνη βυθισμένη στις χρόνιες παθογένειες αδυνατεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά , είναι ζήτημα χρόνου να ξεσπάσει κρίση αξιών. Το χρήμα το οποίο εκτός από ένα κομμάτι χαρτί , ή μέταλλο αποτελεί και αυτό «αξία» , είναι αναπόφευκτα καταδικασμένο  να ακολουθήσει την πτωτική πορεία . Σε μια γενικευμένη κρίση , όπως είναι αυτή που βιώνουμε , όπου τα κράτη αναλαμβάνουν να σώσουν τις αγορές , λογικό είναι οι αγορές να εκχωρήσουν σημαντικό μέρος των δικαιωμάτων τους , στα κράτη.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, μέσω συμφωνιών, συμβάσεων, και μιας πορείας κοινής για τα κράτη μέλη, δημιούργησε το σύγχρονο ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Αυτό το οικοδόμημα όμως στις μέρες μας ξεκίνησε να σείεται έντονα, από τις συνεχείς δονήσεις που προκαλούσε το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα. Προκειμένου να θωρακίσει τις αδύνατες οικονομικά χώρες του νότου, στήθηκε σε συνδυασμό με το διεθνές νομισματικό ταμείο, ένας μηχανισμός μαμούθ , δανεισμού των κρατών μελών.  Η κρίση όμως που ήρθε με την ασυδοσία και την απληστία, των αγορών, συνεχίζεται στις μέρες μας , από ένα άλλου είδους τζόγου , που δεν είχαμε δει ποτέ ξανά στην ιστορία ...

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση , της ευημερίας , της δημοκρατίας, των λαών, του κοινού νομίσματος , παρατηρείται με έντονο τρόπο ο αγώνας επικράτησης της Γερμανικής πολιτικής απέναντι στις αδύνατες πολιτικά και οικονομικά χώρες . Η Ευρωπαϊκή Ένωση ,έχει αλλοιωθεί πλήρως. Μία κρίση, που οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε ενωμένοι, με αλληλεγγύη , έτσι ώστε να εξέλθουμε ισχυρότεροι και ανθεκτικότεροι, με τους χειρισμούς της Γερμανίας, η κρίση όχι μόνο δεν αντιμετωπίζεται , αλλά επιδεινώνεται , τα κράτη δεν πρόκειται να εξέλθουν ανθεκτικότερα , αλλά κατεστραμμένα ,  με πλήρη αποσύνθεση των κοινωνικών δομών, και της οικονομίας τους. Η πολιτική της Γερμανίας στις μέρες μας συνιστά μεγαλύτερη απειλή για την συνοχή της Ευρώπης , από αυτή της Ρωσίας στη διάρκεια του ψυχρού πολέμου...και δεν νομίζω να διαφωνούσαν αρκετοί με αυτή την άποψη.

Ερχόμενοι λοιπόν στο Όχι της Κύπρου, για την φορολόγηση των τραπεζικών καταθέσεων, διερωτόμαστε έπραξε σωστά ή όχι η Κύπρος με το να αρνηθεί να κουρέψει τις καταθέσεις της; Το κυριότερο επιχείρημα που ακούγεται , από όσους είναι υπέρ, είναι ότι οι τράπεζες που φέρουν μεγάλη ευθύνη , πρέπει να πληρώσουν ... Αυτό το επιχείρημα αν και δεν είναι τελείως μακριά από την πραγματικότητα , τουλάχιστον για την περίπτωση της Κύπρου , δεν μπορεί να δικαιολογήσει την απόφαση αυτή . Γιατί το κούρεμα των καταθέσεων, θα δημιουργήσει  μια τεράστια εκροή συναλλάγματος από το νησί , θα βλάψει μόνιμα την αξιοπιστία των τραπεζών της, - ήδη η παλαιά αίγλη που είχε , έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί - , και επιπλέον θα τονώσει σημαντικά το ρεύμα του ευρωσκεπτικισμού εντός της Ευρώπης καθώς και αμφισβήτησης της Γερμανικής Ηγεμονίας . Η τελευταία μπορώ να πω ότι κρίνεται απαραίτητη προκειμένου να προχωρήσουμε ως λαοί μπροστά. Σε ότι αφορά όμως το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης , και της Ευρώπης γενικότερα , χρειάζεται ένας ενδελεχής ουσιαστικός διάλογος , μεταξύ των πολιτών προκειμένου να αποφασιστεί η κοινή μας μοίρα .

Άρα λοιπόν , οικονομικά η απόφαση αυτή ( αν και ακόμα υπάρχει ένας μακρύς δρόμος διαπραγματεύσεων) , κρίνεται ότι στάθηκε σωτήρια , περισώζοντας ένα μικρό  μέρος της χαμένης αξιοπιστίας . Στο σκέλος της λειτουργίας του πολιτεύματος, αλλά και για λόγους ιστορικής οικονομίας, η Κύπρος ένα νησί , με μεγάλη ιστορία, μέσω του λαού και της βουλής των αντιπροσώπων , ανέκραξε το δικό της Όχι, στην αποικιακού τύπου , πρόταση της Γερμανίας. Η δυσαρέσκεια του Σόιμπλε και του επιτρόπου Νταισελμπλούμ ήταν χαρακτηριστική των γερμανικών προθέσεων .. Φάνηκε πως στην Κυπριακή Δημοκρατία, υπήρξαν φωνές ανεξάρτητες , οι οποίες αντέταξαν το εθνικό συμφέρον , μπροστά στο γερμανικό δίκαιο.  Διέφυγαν έτσι το κίνδυνο; Φυσικά και η κατάσταση παραμένει στη περίπτωση της Κύπρου άκρως σημαντική όμως, το όχι τους έδωσε , χρόνο, για να σκεφτούν και να καταθέσουν την δική τους αντιπρόταση. Μία πρόταση όμως που έπρεπε να είχε ακουστεί προ οποιασδήποτε άλλης. Όμως η ανικανότητα της εκεί κυβερνήσεως – αγαπημένου της Μέρκελ, Αναστασιάδη- , μαζί με την καλά μελετημένη ευρωπαϊκή πρόταση made in Berlin, δεν άφησαν περιθώρια αντίδρασης.

Στην Ελλάδα ,ο ρόλος της Κυβέρνησης και του Τύπου ( που στην συντριπτική του πλειοψηφία προωθεί την κυβερνητική ατζέντα) , δεν ήταν αυτός που όφειλε να είναι έναντι του Κυπριακού λαού. Ο κ. Σαμαράς , απέναντι σε αυτή τη κρίση , όφειλε να στηρίξει τις αποφάσεις της Κυπριακής βουλής, και όχι να χρησιμοποιηθεί ως μέσο πίεσης του Βερολίνου, στον ομογάλακτο του κ. Αναστασιάδη. Η Ελλάδα πολύ φοβάμαι ότι θα πληρώσει πολύ ακριβά , την άνευ όρων εκχώρηση , της εθνικής πολιτικής στα χέρια της Γερμανίας. Γιατί στην επόμενη μέρα , της κρίσης, όπου οι λαοί θα ανοικοδομήσουν την Ευρώπη από τις στάχτες που θα της έχει αφήσει ο οικονομικός επεκτατισμός της Γερμανίας , το κυρίαρχο στοιχείο το οποίο θα παίξει καθοριστικό ρόλο , στην άσκηση εξωτερικής πολιτικής, θα είναι η αλληλεγγύη που θα έχουν επιδείξει οι κοινωνίες στη δίνη του οικονομικού ολοκαυτώματος. Η Ελλάδα ήταν το πρώτο θύμα, το πρώτο «πειραματόζωο» , ζούμε την διάλυση κάθε έννοιας κοινωνικής πρόνοιας , τον πλήρη οικονομικό μαρασμό , την κατάλυση κάθε έννοιας νομιμότητας . Από την Γερμανική Ηγεμονία δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα πέρα από αυτοκτονίες, ανεργία και εξαθλίωση. Από την στήριξη των λαών του νότου , στα πλαίσια οικοδόμησης νέων σχέσεων πολλά. Στα πλαίσια λοιπόν αυτής της καταστροφικής πολιτικής που βιώνουμε τώρα , μην χάσουμε και την επόμενη μέρα . 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου