Google+ Followers

Τρίτη, 26 Μαρτίου 2013

Η ασυνεννοησία τον καιρό της κρίσης


Παρατηρώντας  κάνεις τον εμφύλιο πόλεμο κατά την διάρκεια της Ελληνικής επανάστασης του 1821 (λόγω και πρόσφατης επικαιρότητας), κατανοεί πώς η μεγαλύτερη κατάρα που μας ακολουθεί σαν λαός είναι η διχόνοια και η ασυννενοησία . Η αδυναμία μας να μην μπορούμε ακόμα και στην πιο κρίσιμη στιγμή του αγώνα,  να επιδείξουμε εθνική ομοψυχία. Η Ελληνική επανάσταση για παράδειγμα, πέτυχε επειδή υπήρξαν από την μια οι οπλαρχηγοί που κράτησαν τις σπίθες αντίστασης ζωντανές αλλά χωρίς την συνδρομή πολιτικών ανδρών,  που είχαν μορφώθει στο Φανάρι και είχαν προσβάσεις στα ευρωπαϊκά σαλόνια θα είχαμε αποτύχει. Δύο ομάδες που ουσιαστικά αλληλοσυμπληρώνονταν  , βρέθηκαν να πολεμά η μία την άλλη με σκοπό την τελική επικράτηση.  


Μετά από δυο αιώνες και έχοντας περάσει από τόσες περιπέτειες το καράβι που λέγεται Ελλάς, φαντάζει ακόμα και τώρα ουσιαστικά ακυβέρνητο, χωρίς σαφή προορισμό και με τη διοίκηση του να μην γνωρίζει προς πιο  λιμάνι να κατευθύνει. Το πλήρωμα σε κάθε ισχυρή φουρτούνα φροντίζει να είναι διαιρεμένο και προπάντων αποστασιοποιημένο από την κεντρική διοίκηση. Μέ αυτή την μεταφορική παράθεση μπορούμε να περιγράψουμε την μέχρι σήμερα πορεία του λαού μας. Διαρκείς συγκρούσεις, διχογνωμίες, αδυναμία μιας κεντρικής αρχής να διευθύνει και να συντονίσει έναν λαό. 


Δεν είναι λίγες οι φορές που χάσαμε σαν λαός, το ραντεβού με την Ιστορία ( για να θυμηθώ και ένα παλιό προεκλογικό  σύνθημα ), ούτε που πληρώσαμε τον διχασμό και την ασυννενοησία (καταστροφή Σμύρνης ). Ανέκαθεν οι κινήσεις και οι αποφάσεις παίρνονται μέσα απο τεταμένες καταστάσεις,  χάος και πανικό.  Ό πολιτισμένος διάλογος,  η ειλικρινά που οφείλει να τον χαρακτηρίζει και η με όρους αντιπαράθεση ήταν έννοιες ξένες  για τα πολιτικά ήθη μιας χώρας που γέννησε της Δημοκρατία. Έπρεπε να αποφασίζουμε και να επιλέγουμε πάντα με γνώμονα " το μη χειρον" , και την καλύτερη καθ ημάς λύση στα έσωθεν και έξωθεν εκβιαστικά διλήμματα που τίθεντο προ εκλογών.  


Ας πάρουμε ορισμένα πρόσφατα  παραδείγματα χάριν οικονομίας του διαλόγου, για να βγάλουμε τα δικά μας χρήσιμα συμπεράσματα. Όταν αποφασίστηκε να μπει η Ελλάδα σε καθεστώς κηδεμονίας, εφαρμόζοντας τη πιο βίαιη δημοσιονομική προσαρμογή, ρωτήθηκε κανένας πολίτης; Στην βουλή πόσος χρόνος παραχωρήθηκε για να συζητηθεί μια απόφαση σταθμός για την σύγχρονη ιστορία.  Πώς είναι δυνατόν να μπορεί ένας λαός που χρησιμοποιείται σαν ένα εκρεμμές στα χέρια των ισχυρών κρατών,  να μπορεί να αναπτύξει πολιτική κουλτούρα και να παρουσιάσει ομοψυχία, την στιγμή που οι ίδιοι του οι εκπρόσωποι χρησιμοποιούνται σαν επιτηρητές έργων, αποικιακών δυνάμεων; 


Αναλωνόμαστε  σε μια άνευ όρων συνομωσιολογία ,χάνοντας το ουσιαστικό ζήτημα που αιώνες τώρα είναι ένα·να κερδίσουμε την πολιτική μας ανεξαρτησία σαν λαός. Πολιτική ανεξαρτησία, με δυνάμεις,  κόμματα εξαρτημένα σε ξένες επιταγές και εγχώρια εξωθεσμικά συμφέροντα,  δεν πρόκειται να υπάρξει. Είχαμε συνηθίσει και βολευτεί, πίσω από την εικόνα στα καφενεία λχ. Ναι τσακώνονται ο πασοκτζης συνταξιούχος με τον νεοδημοκράτη,  χωρίς να κατανοούμε ότι η ουσιαστική διάφορα των κομμάτων ήταν η Siemens το  Βατοπέδι, και το μερίδιο της κρατικής "πίτας" στους ημετέρους. Ενώ  σε μια χώρα που η δικαιοσύνη λειτουργεί  ανεξάρτητα και αποτελεσματικά, όταν ένας οργανισμός ή μια επιχείρηση διαπιστεύεται ότι έχει καταχραστεί δημόσιο χρήμα, κλείνει  την άλλη ώρα και οι ένοχοι τιμωρούνται  με συνοπτικές διαδικασίες, στην Ελλάδα Ο βαλλόμενος δηλαδή ο απλός λαός δηλαδή ο πασοκτζης ή ο νεοδημοκράτης συνταξιούχος θα εξεγείροταν  που το κόμμα τους ( οικογένεια, λόγος ύπαρξης ) απειλείται από την δικαιοσύνη. 


 Ένα από τα πρώτα θύματα της κρίσης έχουμε υποστηρίξει επανειλημμένως είναι η Δημοκρατία.Η Δημοκρατία είναι ιερή και απαραβίαστη. Οφείλουμε να την φυλάξουμε σαν κόρη οφθαλμού.  Όμως χωρίς βελτίωση και χωρίς οξυγόνο όχι μόνο θα πεθάνει αλλά θα μας φέρει σαν κοινωνία αντιμέτωπους  με καταστάσεις που η σημερινή νεώτερη γενιά δεν έζησε, αλλά σέρνει  από τις παλαιότερες μέσω διηγήσεων.  Η ομαλή λειτουργία της,  όπου πλέον στο όνομα των τύπων έχουμε χάσει τον νόημα και την ουσία της. Όπου η "αναγκαιότητα" των γεγονότων επιτάσσει  διαδικασίες εξπρές -κοινώς άρον άρον -. 


Σε αυτή την κατάσταση σαφώς και δεν θα ανέμενε κάνεις από εμάς απόλυτη ταύτιση, προσήλωση και αγώνα σε ένα σκοπό είτε αυτός λέγεται μνημόνιο είτε οτιδήποτε άλλο...η εθνική ομοψυχία  εκδηλώνεται κάλλιστα με την βελτίωση του πολιτεύματος και σταδιακά τη ποιότητας ζωής και παροχής υπηρεσιών στους πολίτες. Αυτό θα απαιτούσε βέβαια ενεργούς συνειδητοποιημένους πολίτες που θα  απαιτούσαν σεβασμό, ανθρωπιά και αποτελεσματικότητα από ένα κράτος το οποίο τα τελευταία χρόνια το αντιλαμβάνονται σαν μια διαρκή απειλή. Μην μπορώντας να κατανοήσουμε ότι το κράτος είναι μια μεγάλη μετοχή όπου όλοι μας είμαστε μέτοχοι και έχουμε συμφέρον να πάει καλά. Την στιγμή που η τιμή της μετοχής πέφτει κατακόρυφα είναι ανώφελο και γραφικό να τσακωνόμαστε για το ποιος έχει το πλειοψηφικό πακέτο. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου