Google+ Followers

Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2013

Τα αντίποινα στη Κύπρο και η ανάγκη για Ενωμένη -στη πράξη-Ευρώπη



Η απόλυτη γερμανική αλήθεια για την Ευρώπη, φτάνει στο τέλος της. Οι εκλογές στην Ιταλία αποτέλεσαν τον καλύτερο προάγγελο αυτής της παραδοχής. Ανεξαρτήτως της ιδεολογικής ταυτότητας των δυνάμεών που αναδείχθηκαν, το μήνυμα στο Βερολίνο και προς πάσα άλλη κατεύθυνση ήταν σαφές. Όχι άλλη παρέμβαση στα εσωτερικά !!! Τον λόγο τον έχουν οι άνθρωποι και όχι οι αγορές / Μερκελιστές και γενικά ο ξένος παράγοντας. 


 Οι Γερμανοί έχουν κατανοήσει πολύ καλά πως με την πολιτική της η Μερκελ, μετέτρεψε τον Ευρωπαϊκό Νότο,  σε ένα απέραντο καμίνι και την ευρωζώνη σε ένα σύστημα όπου η γερμανική οικονομία θα εξυπηρετείται από τα ελλείμματα των άλλων χωρών.. Ελλείμματα που θα δημιουργούνται από την συρρίκνωση των ΑΕΠ των κρατών και τις μαύρες τρύπες που θα δημιουργούνται από δυσβάσταχτες γερμανικές προμήθειες. Έχουν όμως και επίγνωση πως μπορεί αυτή η πολιτική να οδήγησε τη δημοτικότητα της  Μερκελ, στα υψηλότερα ποσοστά στο εσωτερικό, στην υπόλοιπη Ευρώπη όμως ενέπνευσε κύμα αντιγερμανισμού που είχαμε να δούμε από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο .  


Η Μερκελ στο κίνδυνο καταστροφής του σύγχρονου ευρωπαϊκού οικοδομήματος, -που έχει δημιουργήσει -, βλέποντας τις υποτακτικές της κυβερνήσεις να αδυνατούν να εφαρμόσουν τα προγράμματα που τους επιβάλλονται και να οδηγούνται δια της δημοκρατικής οδού στο περιθώριο, αλλάζει στρατηγική περνώντας σε μια λογική αντιποίνων ( που όλως τυχαίως παραπέμπει στο τρίτο ραιχ). Βρίσκουμε τον αντάρτη της ευρωζώνης (πχ. Κύπρος), αυτόν που τόλμησε να πει Όχι στην πρόταση μας. Επιστρατεύουμε την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και απειλούμε με διακοπή χρηματοδότησης. Στο εσωτερικό κινητοποιείται ο καλύτερος πρεσβευτής της γερμανικής πολιτικής,  ο Τύπος (στην συντριπτική του πλειοψηφία ελεγχόμενος). Πλέον όντας απομονωμένο το πολιτικό σύστημα της χώρας αλλα και το τραπεζικό, μέσω των διαπραγματεύσεων και κατόπιν εκβιασμών και διλημμάτων, αναγκάζεται να υπογράψει και να υπακούσει σε οποιαδήποτε απόφαση του επιβληθεί . 


Με αυτό το τρόπο η κα.Μερκελ καταφέρνει όχι μόνο να κάμψει μια εστία αντίστασης, αλλά και να την δώσει βορά στα υπόλοιπα δορυφόρα κράτη,  για να λειτουργήσει η περίπτωση της ως παραδειγματισμός. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη παρατηρητικότητα για να προσέξουμε με πόση χαρά, υποδέχθηκαν οι εγχώριοι κοινωνοί του γερμανικού προγράμματος,στην Ελλάδα  την απόφαση για την Κύπρο. Τα κροκοδείλια δάκρυα που συνοδεύουν τις παρηγορητικού τύπου άνευ ουσίας δηλώσεις τους, το λιγότερο εξοργιστικά μπορούν να χαρακτηριστούν. Εφαρμόζοντας λοιπόν,  την παλιά "καλή" συνταγή , πετυχαίνει να συντηρήσει μέσω σιδηράς πειθαρχίας και σκληρών  αντιποίνων τις πολιτικές κτήσεις της.  Με αυτό το τρόπο δίνει τη δυνατότητα να προωθεί και να εγκαθιδρύει τις γερμανικές πολυεθνικές επιχειρήσεις στα σύγχρονα κράτη-αποικίες . 


Οι λαοί του νότου,  πλέον εχουμε μετατραπεί σε ευρωπαίους τρίτης κατηγορίας.  Ένα είδος αυτόχθωνων που πότε με χάντρες και καθρεφτάκια και πότε με την χρήση ιππικού, αναγκαζόμαστε να εγκαταλείψουμε την γη μας, η να γίνουμε εργάτες στα ορυχεία του βορρά. Το μεγάλο στοίχημα λοιπόν, και το διακύβευμα στις εκλογές και μπροστά σε κάθε μεγάλη απόφαση,  είναι ένα. Τι μέλλον θέλουμε; .. Αυτό κερδίζεται μέσω καλύτερης και αποτελεσματικότερης δημοκρατίας αλλά και με συνεχείς διεκδικήσεις στα πλαίσια μιας συνεχούς διαπραγμάτευσης για το τι Ευρώπη θέλουμε. Κάποτε μάθαμε ότι η ευρωπαϊκή ενοποίηση ολοκλήρωσε θεσμικά και ουσιαστικά τη Δημοκρατία στις χώρες μέλη. Τώρα οι ανάγκες απαιτούν από τις δημοκρατίες να αναγεννήσουν το όραμα των λαών για μια Ενωμένη στην πράξη Ευρώπη, της δημοκρατίας, της αλληλεγγύης και της ειρήνης.      

Τρίτη, 26 Μαρτίου 2013

Επικαιροποιώντας την 25η Μαρτίου ..



            Πλησιάζει η 25 Μαρτίου ..... θα γιορτάσουμε την μνήμη της εθνεγερσίας του 1821, παρελάσεις  , δηλώσεις πολιτικών , εκφωνήσεις και εορτές στα σχολεία και τέλος το τηλεοπτικό σκέλος της επετείου , με αναπαραγωγή των γνωστών ταινιών του ελληνικού κινηματογράφου (επίσης περασμένα μεγαλεία) , τα γνωστά παρατράγουδα των μαθητικών παρελάσεων , οι σχολιασμοί για τις ...μαθητικές φούστες, τα γοβάκια, τις μούντζες και τα συνθήματα που θα φωνάξουν οι παρευρισκόμενοι μη επίσημοι πολίτες ( αν δεν κάνουν την παρέλαση κεκλεισμένων των θυρών προς αποφυγή εντάσεων) .
            Τι είναι όμως αυτό που κάνει τους περισσότερους  πολίτες στη συντριπτική πλειοψηφία τους , τα τελευταία χρόνια που η χώρα μας βρίσκεται στην μέγγενη της κρίσης , να αξιοποιούν  την κάθε ευκαιρία που παρουσιάζεται για να φωνάξουν, να μιλήσουν, να ακουστούν σε αυτούς που η πολιτεία ονομάζει επισήμους. Και γιατί οι επίσημοι, επώνυμοι , δεν κάθονται να αφιερώσουν έστω και λίγο χρόνο στον αφανή , ανεπίσημο ανώνυμο Έλληνα ; Είναι σαφές ότι οι πολίτες κινούνται , επιζητούν λύσεις, ο ριζοσπαστισμός της κοινωνίας , δεν είναι ανησυχητικός ,όταν υπάρχει συνείδηση, αλληλεγγύη και στοχευμένη δράση από μέρος των πολιτών. Μπορεί να τρομάζει αρκετούς , στα κανάλια και στο περιβόητο “σύστημα” το γεγονός ότι μέσα στη κοινωνία ( ω θεοί!), δυνάμεις δραστηριοποιούνται. Είναι απόλυτα λογικό και αποτελεί μονόδρομο  τη στιγμή που οι θεσμικά “υπεύθυνοι” φορείς δείχνουν να  βρίσκονται βυθισμένοι στις χρόνιες παθογένειες, αποτελούν μέρος των προβλημάτων που οι ίδιοι δημιούργησαν και δεν δείχνουν διαθέσιμοι να αλλάξουν το παραμικρό.
            Πολλές φορές σε συζητήσεις που έχω και με δικά μου πρόσωπα , ακούω το γνωστό “και τι να κάνουμε;”.  Αυτό το “και τι να κάνουμε”, κουσούρι ή μάλλον τρόπος σκέψης πλέον, κληρονομιά της σύγχρονης πραγματικότητας. Μιας πραγματικότητας που γεννά θλίψη, απογοήτευση, κατάθλιψη αδιέξοδα με αποτέλεσμα όλα αυτά να στερούν την ελπίδα και την πίστη που έχουν οι άνθρωποι πρώτα και κύρια , στις δυνατότητες τους και μετά σε οτιδήποτε άλλο . Δεν είναι τυχαία η εκρηκτική άνοδος των αυτοκτονιών το τελευταίο χρόνο, σε μία χώρα που το κλίμα της δεν επιτρέπει και δεν εξηγεί τέτοια ποσοστά κατάθλιψης και αυτοκτονιών. Μήπως λοιπόν θα έπρεπε κάποιοι να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους σχετικά με αυτό το ιδιαίτερα ευαίσθητο και άκρως σημαντικό θέμα...
            Έρχεται η 25η Μαρτίου , και προσπαθώ να επικαιροποιήσω μέσα μου , το νόημα της.. Το αναζητώ στους χαμένους αγώνες των τελευταίων γενεών , στην υποτέλεια και την ενδοτικότητα , των σύγχρονων κοτζαμπάσηδων , στο διαφωτισμό που δεν έγινε ποτέ , στους κεφαλικούς φόρους και στις Υψηλές Πύλες που ακόμα και σήμερα λαμβάνουν αποφάσεις για τις ζωές μας. .. κάποια πράγματα δυστυχώς δεν άλλαξαν ανά τους αιώνες .  Όμως ελπίζω πως σύγχρονοι Κλέφτες και Αρματολοί θα κάνουν  την εμφάνιση τους .. όχι τηλεοπτικοί αστέρες , ούτε πατριδοκάπηλοι . Ήρωες της διπλανής πόρτας, άτομα που θα αποτελέσουν τη μαγιά , για να ανθίσει η σύγχρονη παλιγγενεσία . Που με την ασυμβίβαστη στάση τους θα πουν το δικό τους όχι στην επιχειρούμενη διατήρηση και παράταση, της σύγχρονης μιζέριας. Άτομα τα οποία θα είναι ταπεινά και συνάμα θαρραλέα . Που πίσω από την ταπεινότητα δεν θα κρύβεται ο ραγιαδισμός και το θάρρος δεν θα συνιστά θράσος ή αλαζονεία .
            Πιστεύω ότι αυτά τα άτομα υπάρχουν . Είμαστε εμείς . Είναι η κοινωνία που καθημερινά βάλλεται  και βλάπτεται , όχι μόνο από τις αποφάσεις που παίρνονται ερήμην της , αλλά και από την φρασεολογία που υιοθετούν τα διάφορα κέντρα ενημέρωσης. Μια φρασεολογία που έχει κατασκευαστεί για να λειτουργήσει σαν επιδημία και να αλλοιώσει συνειδήσεις. Ας είναι λοιπόν αυτή , η 25η Μαρτίου, αφορμή για να στείλουμε όλοι μαζί , όχι μήνυμα αλλά εντολή. Εντολή αλλαγής , προόδου και ανάστασης. Προς πάσα κατεύθυνση. Προς την Υψηλή Πύλη την Ιερά Συμμαχία , και τους εγχώριους κοτζαμπάσηδες . Το αντάρτικο που φοβούνται δεν είναι το «αντάρτικο πόλεων» η οι «επαναστατικές ασκήσεις» , αλλά ο σύγχρονος νεοελληνικός διαφωτισμός , που θα αφυπνίσει τις  κοιμώμενες σιωπηλές μάζες. Ας έρθει ... 

Η ασυνεννοησία τον καιρό της κρίσης


Παρατηρώντας  κάνεις τον εμφύλιο πόλεμο κατά την διάρκεια της Ελληνικής επανάστασης του 1821 (λόγω και πρόσφατης επικαιρότητας), κατανοεί πώς η μεγαλύτερη κατάρα που μας ακολουθεί σαν λαός είναι η διχόνοια και η ασυννενοησία . Η αδυναμία μας να μην μπορούμε ακόμα και στην πιο κρίσιμη στιγμή του αγώνα,  να επιδείξουμε εθνική ομοψυχία. Η Ελληνική επανάσταση για παράδειγμα, πέτυχε επειδή υπήρξαν από την μια οι οπλαρχηγοί που κράτησαν τις σπίθες αντίστασης ζωντανές αλλά χωρίς την συνδρομή πολιτικών ανδρών,  που είχαν μορφώθει στο Φανάρι και είχαν προσβάσεις στα ευρωπαϊκά σαλόνια θα είχαμε αποτύχει. Δύο ομάδες που ουσιαστικά αλληλοσυμπληρώνονταν  , βρέθηκαν να πολεμά η μία την άλλη με σκοπό την τελική επικράτηση.  


Μετά από δυο αιώνες και έχοντας περάσει από τόσες περιπέτειες το καράβι που λέγεται Ελλάς, φαντάζει ακόμα και τώρα ουσιαστικά ακυβέρνητο, χωρίς σαφή προορισμό και με τη διοίκηση του να μην γνωρίζει προς πιο  λιμάνι να κατευθύνει. Το πλήρωμα σε κάθε ισχυρή φουρτούνα φροντίζει να είναι διαιρεμένο και προπάντων αποστασιοποιημένο από την κεντρική διοίκηση. Μέ αυτή την μεταφορική παράθεση μπορούμε να περιγράψουμε την μέχρι σήμερα πορεία του λαού μας. Διαρκείς συγκρούσεις, διχογνωμίες, αδυναμία μιας κεντρικής αρχής να διευθύνει και να συντονίσει έναν λαό. 


Δεν είναι λίγες οι φορές που χάσαμε σαν λαός, το ραντεβού με την Ιστορία ( για να θυμηθώ και ένα παλιό προεκλογικό  σύνθημα ), ούτε που πληρώσαμε τον διχασμό και την ασυννενοησία (καταστροφή Σμύρνης ). Ανέκαθεν οι κινήσεις και οι αποφάσεις παίρνονται μέσα απο τεταμένες καταστάσεις,  χάος και πανικό.  Ό πολιτισμένος διάλογος,  η ειλικρινά που οφείλει να τον χαρακτηρίζει και η με όρους αντιπαράθεση ήταν έννοιες ξένες  για τα πολιτικά ήθη μιας χώρας που γέννησε της Δημοκρατία. Έπρεπε να αποφασίζουμε και να επιλέγουμε πάντα με γνώμονα " το μη χειρον" , και την καλύτερη καθ ημάς λύση στα έσωθεν και έξωθεν εκβιαστικά διλήμματα που τίθεντο προ εκλογών.  


Ας πάρουμε ορισμένα πρόσφατα  παραδείγματα χάριν οικονομίας του διαλόγου, για να βγάλουμε τα δικά μας χρήσιμα συμπεράσματα. Όταν αποφασίστηκε να μπει η Ελλάδα σε καθεστώς κηδεμονίας, εφαρμόζοντας τη πιο βίαιη δημοσιονομική προσαρμογή, ρωτήθηκε κανένας πολίτης; Στην βουλή πόσος χρόνος παραχωρήθηκε για να συζητηθεί μια απόφαση σταθμός για την σύγχρονη ιστορία.  Πώς είναι δυνατόν να μπορεί ένας λαός που χρησιμοποιείται σαν ένα εκρεμμές στα χέρια των ισχυρών κρατών,  να μπορεί να αναπτύξει πολιτική κουλτούρα και να παρουσιάσει ομοψυχία, την στιγμή που οι ίδιοι του οι εκπρόσωποι χρησιμοποιούνται σαν επιτηρητές έργων, αποικιακών δυνάμεων; 


Αναλωνόμαστε  σε μια άνευ όρων συνομωσιολογία ,χάνοντας το ουσιαστικό ζήτημα που αιώνες τώρα είναι ένα·να κερδίσουμε την πολιτική μας ανεξαρτησία σαν λαός. Πολιτική ανεξαρτησία, με δυνάμεις,  κόμματα εξαρτημένα σε ξένες επιταγές και εγχώρια εξωθεσμικά συμφέροντα,  δεν πρόκειται να υπάρξει. Είχαμε συνηθίσει και βολευτεί, πίσω από την εικόνα στα καφενεία λχ. Ναι τσακώνονται ο πασοκτζης συνταξιούχος με τον νεοδημοκράτη,  χωρίς να κατανοούμε ότι η ουσιαστική διάφορα των κομμάτων ήταν η Siemens το  Βατοπέδι, και το μερίδιο της κρατικής "πίτας" στους ημετέρους. Ενώ  σε μια χώρα που η δικαιοσύνη λειτουργεί  ανεξάρτητα και αποτελεσματικά, όταν ένας οργανισμός ή μια επιχείρηση διαπιστεύεται ότι έχει καταχραστεί δημόσιο χρήμα, κλείνει  την άλλη ώρα και οι ένοχοι τιμωρούνται  με συνοπτικές διαδικασίες, στην Ελλάδα Ο βαλλόμενος δηλαδή ο απλός λαός δηλαδή ο πασοκτζης ή ο νεοδημοκράτης συνταξιούχος θα εξεγείροταν  που το κόμμα τους ( οικογένεια, λόγος ύπαρξης ) απειλείται από την δικαιοσύνη. 


 Ένα από τα πρώτα θύματα της κρίσης έχουμε υποστηρίξει επανειλημμένως είναι η Δημοκρατία.Η Δημοκρατία είναι ιερή και απαραβίαστη. Οφείλουμε να την φυλάξουμε σαν κόρη οφθαλμού.  Όμως χωρίς βελτίωση και χωρίς οξυγόνο όχι μόνο θα πεθάνει αλλά θα μας φέρει σαν κοινωνία αντιμέτωπους  με καταστάσεις που η σημερινή νεώτερη γενιά δεν έζησε, αλλά σέρνει  από τις παλαιότερες μέσω διηγήσεων.  Η ομαλή λειτουργία της,  όπου πλέον στο όνομα των τύπων έχουμε χάσει τον νόημα και την ουσία της. Όπου η "αναγκαιότητα" των γεγονότων επιτάσσει  διαδικασίες εξπρές -κοινώς άρον άρον -. 


Σε αυτή την κατάσταση σαφώς και δεν θα ανέμενε κάνεις από εμάς απόλυτη ταύτιση, προσήλωση και αγώνα σε ένα σκοπό είτε αυτός λέγεται μνημόνιο είτε οτιδήποτε άλλο...η εθνική ομοψυχία  εκδηλώνεται κάλλιστα με την βελτίωση του πολιτεύματος και σταδιακά τη ποιότητας ζωής και παροχής υπηρεσιών στους πολίτες. Αυτό θα απαιτούσε βέβαια ενεργούς συνειδητοποιημένους πολίτες που θα  απαιτούσαν σεβασμό, ανθρωπιά και αποτελεσματικότητα από ένα κράτος το οποίο τα τελευταία χρόνια το αντιλαμβάνονται σαν μια διαρκή απειλή. Μην μπορώντας να κατανοήσουμε ότι το κράτος είναι μια μεγάλη μετοχή όπου όλοι μας είμαστε μέτοχοι και έχουμε συμφέρον να πάει καλά. Την στιγμή που η τιμή της μετοχής πέφτει κατακόρυφα είναι ανώφελο και γραφικό να τσακωνόμαστε για το ποιος έχει το πλειοψηφικό πακέτο. 

Η Κύπρος ,το Όχι και μαθήματα Δημοκρατίας σε μια φλεγόμενη Ευρώπη ...




Ξαφνιαστήκατε πολύ ε; που ξαφνικά η απόλυτη αλήθεια του φανατικού προτεσταντισμού της Γερμανίας , αμφισβητήθηκε.. που ένα κράτος λίγων εκατομμυρίων , είπε το δικό του ΟΧΙ , το ΌΧΙ που έχουμε να φωνάξουμε εβδομήντα χρόνια τώρα .. δεν είναι «αριστεροδεξιοί λαϊκισμοί» , ούτε θέλουν ξαφνικά να αυτοκτονήσουν ..αντιθέτως. . το όχι ήταν επιβεβλημένο . Ακόμα και το άκουσμα φορολόγησης των τραπεζικών καταθέσεων , ήταν αρκετό για να πληγεί ανεπανόρθωτα η αξιοπιστία του Κυπριακού τραπεζικού συστήματος. . Αυτό που δείχνει να μην έχει κατανοήσει η Γερμανία , είναι πως η ζημιά και η εξόντωση που πάει να επιβάλει στον Ευρωπαϊκό νότο, θα της γυρίσει «μπούμερανγκ» και στο τέλος θα πληγεί η ίδια η Γερμανική οικονομία. Ή Κύπρος αποτέλεσε το τελευταίο προπύργιο , του Νότου. Υπήρξε μια ισχυρή οικονομία – κυρίως λόγο του τραπεζικού της συστήματος - εμπορικό σταυροδρόμι της ανατολικής λεκάνης της μεσογείου, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια λόγω των κοιτασμάτων το διπλωματικό της κύρος είχε αναβαθμιστεί σημαντικά .

Υφίσταται η αντίληψη , ότι χωρίς εθνικό νόμισμα , η οικονομική πολιτική σου δεν μπορεί να είναι απολύτως ανεξάρτητη. Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, των « ανοιχτών» αγορών, και της ελεύθερης διακίνησης προϊόντων, εκ των πραγμάτων στην άσκηση οικονομικής πολιτικής οφείλει κανείς να συνυπολογίζει διάφορες παραμέτρους προκειμένου να μπορεί να επιτύχει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα για την οικονομία του και τις επιχειρήσεις . Όμως εάν η ίδια η εποχή , δεν αφήνει περιθώρια , ιδίως για χώρες αναπτυσσόμενες στην άσκηση ανεξάρτητης οικονομικής πολιτικής , πόσο μάλλον να μπορέσει το τραπεζικό σύστημα , όταν εξαρτάται κατά μείζονα ρόλο , στην εισροή ξένου συναλλάγματος ( ρώσικα κεφάλαια, offshore κτλ ). Μία τέτοια οικονομία θα αποτελούσε τον γίγαντα με τα «πήλινα» πόδια, ή ακόμα χειρότερα ξένα πόδια . Εδώ θα μπορούσαμε να θυμηθούμε το γνωστό ρητό ..το χρήμα δεν έχει πατρίδα..

Σε αυτά τα σύγχρονα δεδομένα, όπου πλέον η πολιτική καθορίζεται από την οικονομία, όπου τον ρόλο της εκκλησίας του Δήμου έχουν λάβει τα διάφορα think tanks, και το αμαρτωλό τρίγωνο , μέσα ενημέρωσης, τράπεζες, πολιτικοί δεσπόζουν στις ζωές των πολιτών, επηρεάζοντας , διαμορφώνοντας , αλλοιώνοντας συνειδήσεις , αποτελεί επιτακτική ανάγκη η αναγέννηση της δημοκρατίας αυτή τη φορά από τα κάτω. Πολλοί θα απορήσετε, πώς συνδέεται η ανάγκη για δημοκρατία στις μέρες μας , με το Όχι της Κύπρου, και την οικονομική πολιτική των κρατών στην εποχή μας. Υπάρχει ταύτιση αυτών των θεμάτων ή όχι ;

Η απάντηση έρχεται από τις καθημερινές ανάγκες της κοινωνίας , και επιβεβαιώνει την ανάγκη των λαών , για ελευθερία, δημοκρατία , ισονομία και δικαιοσύνη. Ένα από τα πρώτα θύματα, στα κράτη που ξέσπασε η κρίση, ήταν η δημοκρατία. Η κρίση διέλυσε την δημοκρατία; , θα αναρωτηθεί κανείς.. η κρίση δεν διέλυσε τις δημοκρατίες, απλά τις αποτελείωσε .. Η θωράκιση έπρεπε να είχε γίνει από τις ίδιες τις κυβερνήσεις που είχαν αναλάβει για χρόνια τη διακυβέρνηση των κρατών. Όμως όλοι εστίασαν στην οικονομία , παρακάμπτοντας διαδικασίες θεμελιώδεις που απέρρεαν από τα Συντάγματα, και ήταν ιερές και απαραβίαστες για χρόνια. Εάν λοιπόν υποθέσουμε ότι η λειτουργία του κράτους χαρακτηρίζεται από το δίκαιο , το οποίο κατοχυρώνεται στο σύνταγμα , τον θεμελιώδη καταστατικό χάρτη της δημοκρατίας ,  τότε το πρώτο έλλειμμα που υπήρξε και δεν συγκίνησε καμία Ευρωπαϊκή Ένωση , κανέναν διεθνή οργανισμό , κανένα χρηματοπιστωτικό σύστημα και προπάντων καμία εθνική κυβέρνηση για να αντιμετωπιστεί , ήταν το έλλειμμα δημοκρατίας.

Σε ένα κράτος λοιπόν , όπου η δημοκρατία νοσεί , ο Τύπος που ασκεί επιρροή , ελέγχεται από διεθνή και εγχώρια οικονομικά κέντρα, και η δικαιοσύνη βυθισμένη στις χρόνιες παθογένειες αδυνατεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά , είναι ζήτημα χρόνου να ξεσπάσει κρίση αξιών. Το χρήμα το οποίο εκτός από ένα κομμάτι χαρτί , ή μέταλλο αποτελεί και αυτό «αξία» , είναι αναπόφευκτα καταδικασμένο  να ακολουθήσει την πτωτική πορεία . Σε μια γενικευμένη κρίση , όπως είναι αυτή που βιώνουμε , όπου τα κράτη αναλαμβάνουν να σώσουν τις αγορές , λογικό είναι οι αγορές να εκχωρήσουν σημαντικό μέρος των δικαιωμάτων τους , στα κράτη.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, μέσω συμφωνιών, συμβάσεων, και μιας πορείας κοινής για τα κράτη μέλη, δημιούργησε το σύγχρονο ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Αυτό το οικοδόμημα όμως στις μέρες μας ξεκίνησε να σείεται έντονα, από τις συνεχείς δονήσεις που προκαλούσε το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα. Προκειμένου να θωρακίσει τις αδύνατες οικονομικά χώρες του νότου, στήθηκε σε συνδυασμό με το διεθνές νομισματικό ταμείο, ένας μηχανισμός μαμούθ , δανεισμού των κρατών μελών.  Η κρίση όμως που ήρθε με την ασυδοσία και την απληστία, των αγορών, συνεχίζεται στις μέρες μας , από ένα άλλου είδους τζόγου , που δεν είχαμε δει ποτέ ξανά στην ιστορία ...

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση , της ευημερίας , της δημοκρατίας, των λαών, του κοινού νομίσματος , παρατηρείται με έντονο τρόπο ο αγώνας επικράτησης της Γερμανικής πολιτικής απέναντι στις αδύνατες πολιτικά και οικονομικά χώρες . Η Ευρωπαϊκή Ένωση ,έχει αλλοιωθεί πλήρως. Μία κρίση, που οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε ενωμένοι, με αλληλεγγύη , έτσι ώστε να εξέλθουμε ισχυρότεροι και ανθεκτικότεροι, με τους χειρισμούς της Γερμανίας, η κρίση όχι μόνο δεν αντιμετωπίζεται , αλλά επιδεινώνεται , τα κράτη δεν πρόκειται να εξέλθουν ανθεκτικότερα , αλλά κατεστραμμένα ,  με πλήρη αποσύνθεση των κοινωνικών δομών, και της οικονομίας τους. Η πολιτική της Γερμανίας στις μέρες μας συνιστά μεγαλύτερη απειλή για την συνοχή της Ευρώπης , από αυτή της Ρωσίας στη διάρκεια του ψυχρού πολέμου...και δεν νομίζω να διαφωνούσαν αρκετοί με αυτή την άποψη.

Ερχόμενοι λοιπόν στο Όχι της Κύπρου, για την φορολόγηση των τραπεζικών καταθέσεων, διερωτόμαστε έπραξε σωστά ή όχι η Κύπρος με το να αρνηθεί να κουρέψει τις καταθέσεις της; Το κυριότερο επιχείρημα που ακούγεται , από όσους είναι υπέρ, είναι ότι οι τράπεζες που φέρουν μεγάλη ευθύνη , πρέπει να πληρώσουν ... Αυτό το επιχείρημα αν και δεν είναι τελείως μακριά από την πραγματικότητα , τουλάχιστον για την περίπτωση της Κύπρου , δεν μπορεί να δικαιολογήσει την απόφαση αυτή . Γιατί το κούρεμα των καταθέσεων, θα δημιουργήσει  μια τεράστια εκροή συναλλάγματος από το νησί , θα βλάψει μόνιμα την αξιοπιστία των τραπεζών της, - ήδη η παλαιά αίγλη που είχε , έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί - , και επιπλέον θα τονώσει σημαντικά το ρεύμα του ευρωσκεπτικισμού εντός της Ευρώπης καθώς και αμφισβήτησης της Γερμανικής Ηγεμονίας . Η τελευταία μπορώ να πω ότι κρίνεται απαραίτητη προκειμένου να προχωρήσουμε ως λαοί μπροστά. Σε ότι αφορά όμως το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης , και της Ευρώπης γενικότερα , χρειάζεται ένας ενδελεχής ουσιαστικός διάλογος , μεταξύ των πολιτών προκειμένου να αποφασιστεί η κοινή μας μοίρα .

Άρα λοιπόν , οικονομικά η απόφαση αυτή ( αν και ακόμα υπάρχει ένας μακρύς δρόμος διαπραγματεύσεων) , κρίνεται ότι στάθηκε σωτήρια , περισώζοντας ένα μικρό  μέρος της χαμένης αξιοπιστίας . Στο σκέλος της λειτουργίας του πολιτεύματος, αλλά και για λόγους ιστορικής οικονομίας, η Κύπρος ένα νησί , με μεγάλη ιστορία, μέσω του λαού και της βουλής των αντιπροσώπων , ανέκραξε το δικό της Όχι, στην αποικιακού τύπου , πρόταση της Γερμανίας. Η δυσαρέσκεια του Σόιμπλε και του επιτρόπου Νταισελμπλούμ ήταν χαρακτηριστική των γερμανικών προθέσεων .. Φάνηκε πως στην Κυπριακή Δημοκρατία, υπήρξαν φωνές ανεξάρτητες , οι οποίες αντέταξαν το εθνικό συμφέρον , μπροστά στο γερμανικό δίκαιο.  Διέφυγαν έτσι το κίνδυνο; Φυσικά και η κατάσταση παραμένει στη περίπτωση της Κύπρου άκρως σημαντική όμως, το όχι τους έδωσε , χρόνο, για να σκεφτούν και να καταθέσουν την δική τους αντιπρόταση. Μία πρόταση όμως που έπρεπε να είχε ακουστεί προ οποιασδήποτε άλλης. Όμως η ανικανότητα της εκεί κυβερνήσεως – αγαπημένου της Μέρκελ, Αναστασιάδη- , μαζί με την καλά μελετημένη ευρωπαϊκή πρόταση made in Berlin, δεν άφησαν περιθώρια αντίδρασης.

Στην Ελλάδα ,ο ρόλος της Κυβέρνησης και του Τύπου ( που στην συντριπτική του πλειοψηφία προωθεί την κυβερνητική ατζέντα) , δεν ήταν αυτός που όφειλε να είναι έναντι του Κυπριακού λαού. Ο κ. Σαμαράς , απέναντι σε αυτή τη κρίση , όφειλε να στηρίξει τις αποφάσεις της Κυπριακής βουλής, και όχι να χρησιμοποιηθεί ως μέσο πίεσης του Βερολίνου, στον ομογάλακτο του κ. Αναστασιάδη. Η Ελλάδα πολύ φοβάμαι ότι θα πληρώσει πολύ ακριβά , την άνευ όρων εκχώρηση , της εθνικής πολιτικής στα χέρια της Γερμανίας. Γιατί στην επόμενη μέρα , της κρίσης, όπου οι λαοί θα ανοικοδομήσουν την Ευρώπη από τις στάχτες που θα της έχει αφήσει ο οικονομικός επεκτατισμός της Γερμανίας , το κυρίαρχο στοιχείο το οποίο θα παίξει καθοριστικό ρόλο , στην άσκηση εξωτερικής πολιτικής, θα είναι η αλληλεγγύη που θα έχουν επιδείξει οι κοινωνίες στη δίνη του οικονομικού ολοκαυτώματος. Η Ελλάδα ήταν το πρώτο θύμα, το πρώτο «πειραματόζωο» , ζούμε την διάλυση κάθε έννοιας κοινωνικής πρόνοιας , τον πλήρη οικονομικό μαρασμό , την κατάλυση κάθε έννοιας νομιμότητας . Από την Γερμανική Ηγεμονία δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα πέρα από αυτοκτονίες, ανεργία και εξαθλίωση. Από την στήριξη των λαών του νότου , στα πλαίσια οικοδόμησης νέων σχέσεων πολλά. Στα πλαίσια λοιπόν αυτής της καταστροφικής πολιτικής που βιώνουμε τώρα , μην χάσουμε και την επόμενη μέρα .